Welcome on Stan Column

donderdag 9 september 2010

"Vincent" Acryl Drieluik 7 september 2010 Stan Rams




7 september 2010

Beste Vrienden

Ik ben mezelf gaan verwennen op mijn verjaardag, 7 september en
met mijn 52 lentes ben ik dan ook op drie doekjes met acryl  een drie luikje gaan schilderen.

Een paar eerder was ik te gast op een cultureel evenement en had ik de eer
plaats te mogen nemen aan een  enorme grote tekentafel waar ruim honderd drie en dertig  Amsterdamse Grootmeesters van alle leeftijden met penselen, handen en voeten heerlijk creatief onder een heerlijke warme zon gezellig aan het schilderen en aan het feesten waren.

Dit werd  "de dag van mijn leven" en ik bleef me verbazen over de betoverende kleurenwerken die er door de ouders en hun kinderen werden gemaakt, waarvan ik een serie  foto's heb gemaakt die te zien zijn op het openbare album.

Een dag later huppelde ik als een blije haas door de stad naar de "Blokker", (ook naar de Xenos en het Kruidvat want ook daar krijg je doeken, verf en penselen en nog veel meer om creatie mee bezig te zijn,  voor een prikje). Ik sloeg gelijk bij thuiskomst, na een forse slok heerlijk zalige koffie, enthousiast aan het schilderen.  

Het resultaat was een driedelig drieluik met een ontwakend droomlandschap, een kussende gouden bloem met bloesem blaadjes, uit het  wonderschone  diep blauw waterrijk Atlantis, en een  impressie als ode aan de vrije expressie zoals lekker vrij en uitbundig zonder censuur dichten, en spelen met kwast en verf.

"Vincent" met penseel, duim en vinger streken" heb ik op de schouw staan in mijn woonkamer in mijn knusse dichtershuisje te Amsterdam,  heerlijk voor mij om naar te kijken, te dromen, dichten, imagineren en mediteren, of  je hoofd gewoon op nul te zetten en het zonder verfspatten en penselen haren op je kleren, je neus en ledematen te beleven. 


Stan Rams

StanColumnArt

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)

Levensweg

Levensweg
Olievefpaneel Stan Rams

Love & peace to you all Anna Frank



Playing The Piano

Stan 2010

Stan 2010
Piano Piano Piano

Bloesem in de Limburgiastraat te Heerlen

R.I.P Limburgiastraat!


Deze prachtige boom voor mijn appartement op de Limburgiastraat nr 203, en nog veel meer wonderschone bomen in de wijk Meezenbroek, zijn zoals de mooie appartementen helaas door de sloop voorgoed verdwenen.

Woningbouwvereniging Woonpunt zorgde er vervolgens ervoor dat ik een ruim en mooi appartement kreeg toegewezen maar, zo bleek later, stond op het dak van Limburgiastraat 112 een grote zendmast op nog geen 3 meter van mijn slaapkamer, hetgeen schadelijk is voor mensen gezien de hoge doses straling. Er dient nog een procedure gestart te worden tegen de Gemeente en Woonpunt wegens deze gang van zaken .

De sloop van de 7 mooie degelijke appartementenblokken aan de Limburgiastraat heeft vanaf de eerste gesprekken met de bewoners ruim tweeënhalf jaar in beslag genomen

“We zijn onderweg enkele tegenslagen tegengekomen”, gaf John Scheilen van Woonpunt aan. Geen woord over asbest in de blokken en geen woord over de wegens de gedwongen verhuizing overspannen mensen.Wat gebeurde? Een oudere heer, een van de eerste huurders, sinds de bouw van de appartementen in de jaren 50, was erg gehecht aan zijn woning. Hij kon het gedwongen vertrek niet verdragen, en is door zelfmoord komen te overlijden. Geestelijke bijstand vd gemeente heeft gefaald. Het is vreselijk.

Op de vlakte die na de sloopoorlog tegen cultuur en natuur is overgebleven, zou binnen ongeveer 4 tot 5 jaar een nieuw centrumhart moeten verrijzen, met luxe- woningen, parkeervoorzieningen, een supermarkt en gezellige winkeltjes. Met eraan vast een natuurpark. Van al die plannen is niet veel soeps terecht gekomen. Sinds de sluiting van de Limburgse kolenmijnen, einde jaren 70, is de Gemeente overigens als een maniak doorgegaan met slopen en nog eens slopen. Heel veel onvervangbare schitterend mooie unieke gebouwen en panden, gingen voor de slopershamer, tot groot verdriet van de Heerlense bevolking. Rond 2019 werden tot mijn groot verdriet, ook nog eens de in prima staat verkerende jaren 50 Sint Jan School (Pannesjop), het oerdegelijk sociaal gebouwde gemeenschapshuis, en de met veel geloof hoop en liefde gebouwde Heilige Drievuldigheidskerk, door de Gemeente genadeloos afgeslacht. Het was een zoveelste misdaad, door het beleid van een cultuur-vernietigende politieke kliek, die ook landelijk en internationaal de ene na de andere crisis veroorzaakt. Het is een raadsel, hoe zulke natuur- cultuur-architectuur-slopers op het pluche zijn gekomen, want ze doen niets dan van alles slopen, crises veroorzaken, beknotten, en de kosten neerleggen bij de burgers, en dat moet stoppen! Cultuur en Natuur dienen met liefde te worden gekoesterd voor nu en de komende generaties. !

Foto: Stan Rams