Amsterdam, het is een vredige ochtend in oktober, het word wel steeds kouder en over enkele dagen zal het zelfs gaan vriezen, maar de zon lacht aan de blauwe met witte schaapjes wolkjes versierde hemel. De mensen in de stad zijn blij met het lekkere warme licht dat zomaar belastingvrij, gratis en voor niets uit de hemel straalt. Hij, of zij?, en wie zal het zeggen of de ZON, mannelijk of vrouwelijk is Christen, Boedhist, Moslim of van welk geloof dan ook mag zijn, en uit welk een schepping het licht en de wereld dan ook geschapen mag zijn, een ding is zo helder en zo zoet als een suikerklontje, "de zon" maakt geen onderscheid tussen religies, sexe, status, huidskleur,leeftijd, seksuele geaardheid of wat dan ook en straalt zonder ook maar een woord van afwijzing over wie dan ook te spreken ... lekker door en door en door zonder ook maar een mens plant of dier af te wijzen en uit te sluiten.
Laten we dan ook proberen met zijn allen.. als een onbevooroordeeld licht te zijn!, en ons niet te gedragen als een negatief geladen wolk van oordelen afwijzing, jaloezie haat en nijd en kwaadsprekerij jegens wie dan ook, en Moeder Aarde en het wonder van de de schepping behoeden voor een verduistering waar geen enkel mens waar dan ook ter wereld.. mee gediend is.
Zon's gouden gloed streelt gelukkig "Het Nationaal Monument voor de Vrede", op De Dam, waar de volkeren van de aarde elkaar in vrijheid ontmoeten om bij elkaar te zijn, ter herdenking van, en meditatie tot vrede. De Dam met haar weelderige terrasjes en bezienswaardigheden is vol met kleurrijke toeristen en Amsterdammers die in alle denkbare kleuren, soorten en maten, genieten van de zon, de mooie stad, de muziek en het samenzijn in de gemoedelijke warme sfeer die "Het Hart Van Nederland" haar unieke karakter geeft.
5 minuten later bevind ik mij in het achter het "Monument voor de Vrede"
gelegen schitterende "Krasnapolski Hotel, en dan neem ik plaats achter de goed gehumeurde "Schimmel" piano-vleugel en begin ik een voor mij steeds weer betoverend muzikaal avontuur.
Zeilend over de golven van de wijde zeen, stel ik mij een wereld van vrede voor, zo laat ik het verleden zijn en droom van zachte stille nachten in wit satijn, een wereld van liefde zonder ruzie,oorlog en geweld,een immer schone roos die bloeit voor alle mensen en speciaal voor de mensen die het koud hebben,eenzaam en alleen zijn, mens en kinderen in nood,dierbaren en mensen die ik wellicht nooit zal ontmoeten, dan streel ik de toetsten en knuffel iedereen waar ik tot mijn 124ste jaar en voor altijd van zal blijven houden, even ween ik een wolkje tranen om mezelf, de wereld en iedereen die ik mis.
De hemel lacht en schenkt een milde regen regendruppels tot de zon weer straalt, de nieuwe morgen is geboren zoals de eerste ochtend, tot ik mijn muzikale reis afsluit met mijn mooiste liedje "Maria Rosa" dat moede liefde en de kracht geeft om, als het leven tegenzit met goede moed samen hand in hand door te gaan... tot we met zijn allen op een mooie berg genieten van het samenzijn en het wonderschone uitzicht.
Ontwakend achter de piano draai ik mij om, een dame met een kinderwagen rijd pardoes tegen de pianokruk aan, gevolgd door een grote groep gasten sprekend in allerlei talen.
"Sorry" zegt de dame liefjes en ik antwoord dromerig
"thanks no problem madam,Oh ..what a lovely child, can I help You?" en ze verlaat trots op haar grootste schat met een vriendelijke lach het hotel
Ik besluit met een slaapliedje a la Mozart met tedere tierlantijntjes. De gasten zitten heerlijk ontspannen in de gerieflijke bankjes van de Krasnapolsky lounge. Als ik mij omdraai zie ik een groep moeders die tot mijn ontroering hun kindjes wiegelen op het ritme van de muziek.
"wat lief"
Ik droom, de muziek stroomt door hart en ziel, de wereld is warm en goed met alles waar een muzikant van dromen mag en dankbaar voor mag zijn.
Ik wens u allen veel liefs, geniet de muziek, de zon de sterren en de maan,
wees lief en goed voor elkaar.
Stan Rams
Stancolumn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten